Hier ga ik interviews met Andrea schrijven
Andrea Croonenberghs, "Ik heb een hartsgrondige hekel aan uniformen"
Andrea Croonenberghs in de gedaante van Britt Michiels, Inspecteur-Officier van de Gerechtelijke Politie, is in de derde reeks "Flikken" nog steeds geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Het karakter van de Gentse politievrouw werd bij aanvang omschreven als: "De jonge weduwe met een dochtertje, is een scherpzinnige, koelbloedige flik, haar rustige aard verbergt wel een vechter. Ze probeert eerst de zachte weg van de rede, maar als dat niet lukt, kan ze ongemeen hard uit de hoek komen", en dat is in sé ongewijzigd; hoewel we ons, na de visie van de eerste aflevering, niet van de indruk konden ontdoen dat Britt ambitieuzer geworden is, meer bezeten van haar job.
Hallo Andrea Croonenberghs, is dat zo?
Croonenberghs: "Ik zou het niet meteen zo stellen; dat ze Kris (Wim Danckaert), commissaris en haar voormalige vriend, heftig de mantel uitveegt, heeft alles te maken met de drugzaak waarvoor hij onverantwoord de piepjonge agente Merel (Rebecca Huys) inzette. Britt is redelijk teleurgesteld door het fout lopen van de relatie met Kris (eind vorige reeks), en als hij dan overdreven ambitieus reageert in deze zaak, krijgt hij de volle laag. Britt is niet meer gedreven dan voorheen, ze was al streng en kordaat. Alleen reageert ze nu feller, omdat haar ex-lief een onvergeeflijke fout beging."
"Flikken" confronteert de kijkers met een aantal hedendaagse politiethema's: drughandel, verkeersagressie, ontvoering, mishandeling, jeugdalcoholisme.Desondanks lijkt het soms een beetje onrealistisch.
Croonenberghs: "Het is natuurlijk een fictiereeks. Maar we proberen de verhalen zo waarheidsgetrouw mogelijk weer te geven, en die komen meestal uit de realiteit, uit de ervaring van de politie ook. Eigenlijk is dit een vraag voor de scenarist, ik bedenk de verhaallijnen niet, ik probeer mijn rol zogoed mogelijk te spelen. Ik hou van Britt, en van "Flikken".
Daar is alle reden toe: VRT is trots op zijn sterserie; netmanager Wim Vanseveren zei: "Men blijft op hoog niveau vakwerk afleveren". En "Flikken" wordt door de kijkers (in Vlaanderen en Nederland) zeer geapprecieerd. Straalt het succes af op de acteurs?
Croonenberghs: "Als je een hoofdrol speelt in een grote reeks, wil je graag dat er respons is, en die is er overvloedig: de VRT-mailbox wordt overladen met reacties, een beetje te veel naar mijn zin, want het is onbegonnen werk om alles te beantwoorden. Er zijn ook altijd mensen die nieuwsgierige vragen stellen, en dat hangt soms mijn voeten uit. Maar wat kan je meer verlangen, dan dat de makers en de kijkers tevreden zijn?"
Vloeien er aanbiedingen voort uit je huidig werk?
Croonenberghs: "Ik krijg regelmatig vragen voor van alles en nog wat, maar ik kan er niet op ingaan. "Flikken" betekent elf maanden werk per reeks, reken daarbij het omroepen, en er blijft niet veel tijd meer over. Een gastoptreden in een programma kan nog net, ik heb o.a. twee keer "De Sportpersoonlijkheid van het jaar" gepresenteerd. Of ik het de volgende keer ga doen, staat nog niet vast."
Een minder leuk facet is dat je ondanks het succes, eveneens kritiek te slikken krijgt.
Croonenberghs: "Iedereen die een job in de spots uitoefent, krijgt daarmee te maken. Je moet er in elk geval naar luisteren, vind ik, en er de terechte opmerkingen uitfilteren. Als ik kritiek lees of hoor, kijk ik wat die inhoudt, als het gegrond is hou ik er rekening mee, anders ben ik het na een week vergeten. Op mijn spel krijg ik niet veel aanmerkingen, de mensen komen gemakkelijker zeggen dat ze je goed vinden dan omgekeerd. Maar ik maak me geen illusies, er zullen altijd wel mensen zijn die je kop niet kunnen uitstaan, dat komen ze evenwel niet in je gezicht zeggen."
Wij zijn alleszins blij met "Flikken", een reeks met vrouwen in de hoofdrol, maar, is het een gevoel van ons of ligt de humor vooral in het mannenkamp?
Croonenberghs: "Ik denk dat dat de initiële bedoeling was. De komische situaties zitten vooral bij Pasmans (Mark Tijsmans) en Raymond (Ludo Hellinx), ze passen bij het duo. In mijn rol mis ik de humor niet, het is me daar niet om te doen, belangrijker is bijvoorbeeld om goede verhoren af te nemen."
In fictie worden vrouwen vaak misdeeld wat humor betreft?
Croonenberghs: "Recht op Recht" of "Flikken" zijn geen reeksen om humor af te meten, het gaat om ernstige verhalen. Overigens lig ik er niet wakker van hoe vaak er in "Flikken" gelachen wordt, dat is voor mij gewoon niet aan de orde."
De vierde reeks staat op stapel, kan je daarvoor dingen aanbrengen?
Croonenberghs: "Half november beginnen we aan nummer vier. En we kunnen vanzelfsprekend dingen aanbrengen. Van meet af aan werd er op voorhand met de acteurs overlegt. Het is niet meteen zaak om een verhaal aan te dragen, eerder om losse ideeën in verband met je personages te bespreken. Die ideeën worden dan later wel of niet verwerkt door Pierre De Clercq. Ik wist wat er met Britt ging gebeuren, naar het einde van deze reeks wordt haar verhaal zeer dramatisch en emotioneel, en dat is voornamelijk de verdienste van Pierre. Ik ben tevreden met de evolutie in deze dertien afleveringen, maar als ik meer vertel ga ik automatisch dingen verklappen. Laten we het erop houden dat Britt af en toe een deuk krijgt in haar ego, en vanaf aflevering acht, wordt ze geconfronteerd met haar verleden en gaat ze door de hel; dat is interessant om te spelen."
Men spreekt van de macht van het uniform, Britt en Tony (Joke Devynck) opereren in gewone kleding, ervaar jij een verschil met de collega's?
Crooneneberghs: "Als ik een uniform zou dragen, zou ik de laatste zijn om uit te testen of ik daardoor meer of minder autoriteit heb. Als ik dat had willen ervaren, was ik flik geworden in plaats van actrice."
Wat is je houding tegenover uniformen?
Croonenberghs: "Ik heb er een hartsgrondige hekel aan, ik heb zes jaar een schooluniform gedragen, en ik vond dat verschrikkelijk. Men zei wel: het is om de verschillen tussen de sociale klassen op te heffen, maar dat werkt dus niet, kapsel, uurwerk, oorbellen. blijven verschil maken. Bovendien kom je later sowieso in een maatschappij met verschillen terecht, en daar moet je in verder leven. Anderzijds, dat een ordemacht een uniform draagt, maakt het dan weer gemakkelijker, het is praktisch dat je bijvoorbeeld op straat meteen weet tot wie je je kan wenden. Verder doe ik er liever geen uitspraken over, alleen vind ik het spijtig dat er door de hervorming van de politie, zoveel geld aan wordt uitgegeven."
Toch oefenen uniformen vaak een speciale aantrekkingskracht uit.
Croonenberghs: "Ik voel me er niet nadrukkelijk door aangetrokken. Ik geef toe, er zijn mannen die mooi zijn in uniform, acteurs in films zeker, maar die zien er in lompen ook nog knap uit. Het enige uniform waar ik ooit op kickte, was dat van Richard Gere in "An officer and a Gentleman", en, Gere bloot of gekleed blijft er geil uitzien, dus een uniform maakt tenslotte niet zoveel uit."
En een politieoptreden, kweekt dat soms aversie?
Crooneneberghs: "Het mes snijdt aan twee kanten: als men te agressief te werk gaat, zal dat ongetwijfeld meer geweld uitlokken. Maar er is ook een andere weg; ik heb ooit een risicomatch: AA Gent - Anderlecht, meegemaakt, en ik stond versteld van de efficiënte manier waarmee het stadion omsingeld werd, en hoe men geweld trachtte te voorkomen."
Maar een bekeuring kan best wringen?
Croonenberghs: "Daar heb ik het inderdaad geweldig moeilijk mee. Ik heb lang in het centrum van Antwerpen gewoond, en tientallen bonnen voor foutparkeren gekregen, en in die tijd heb ik een serieuze aanvaring met een hulpagent gehad: hij wou mijn paspoort houden tot de takelwagen kwam, terwijl ik naar een dringende afspraak moest. Toen ben ik heel kwaad geworden, ik heb mijn identiteitskaart uit zijn handen gerukt, en wat scheldwoorden gebruikt. Tja, het heeft me een PV voor smaad gekost. Als je bekeurd wordt voor te snel te rijden, moet je niet zagen vind ik, maar als je bewoner bent van een drukke straat met weinig parkeerruimte, dan is een beetje toegeeflijkheid toch op zijn plaats."
Let je, nu je zelf "bij de politie" bent, meer op om geen overtredingen te begaan?
Croonenberghs: "Ik probeer niet achteloos zware overtredingen te begaan. Ik probeer veilig te rijden, dat is niet alleen voor jezelf nodig, ook voor de medemensen, het is een kwestie van sociaal gedrag. Maar als ik 's nachts van Brussel naar Antwerpen rij, op een quasi verlaten autoweg, heb ik het moeilijk om me aan 120 km per uur te houden. Ik hou niet van traagheid, ik zal bij oranje licht eerder even gas geven, daar ga ik niet schijnheilig over doen, maar ik zal nooit of nooit op een parkeerplaats voor gehandicapten gaan staan, en ik respecteer zebrapaden en woonerven."
Terug naar onze "Flikken"-schaapjes, Britt is een rol tout court, heb je echter nooit de aanvechting om aan een echte actie deel te nemen?
Croonenberghs: "Het gaat me niet zozeer om de actie, hoewel, een keertje mee als undercover een spannende operatie beleven, lijkt me interessant, of bijvoorbeeld bij verhoren aanwezig zijn. Wij hebben die dingen geleerd via rollenspel, maar ik zou het in werkelijkheid ook eens willen meemaken. Voor een voetbalwedstrijd met kans op rellen, pas ik. Ik vind het tof als mensen in mooi spel kunnen opgaan, als echter positieve energie omgebogen wordt in agressie, wil ik niets met de daaraan verbonden actie te maken hebben."
Er moeten nog twee afleveringen opgenomen worden, neem jij daarin meer stunts voor je rekening nu Joke zwanger is?
Croonenberghs: "Er komt niet zoveel stuntwerk aan te pas. Toevallig draaien deze twee afleveringen het meest om Britt, zij gaat er ook alleen op uit. Joke hoeft geen fysieke inspanningen te doen (haar zwangerschap wordt wel in de verhalen verwerkt).
De VRT omroepsters kunnen tonen dat ze meer in hun mars hebben: Geena Lisa speelt in "Stille Waters" en presenteert met Bart Peeters "De Nationale Test". Martine Prenen kan zich op "De Rode Loper" en "Pas Geverfd" storten. En jij hebt "Flikken", en misschien ooit nog een spelprogramma?
Croonenberghs: "Ik heb een aantal spelprogramma's en presentaties gedaan in het verleden. Maar ik heb nog niet veel plannen, noch zorgen, voor de tijd na "Flikken", al wil ik het liefst blijven acteren. Tussendoor doe ik, naast het omroepen, af en toe aan wat anders mee: zopas "Aan tafel", en vrijdag (31/8) aan "De Notenclub", en ik heb eveneens een opname gedaan voor de nieuwe "1000 seconden". Het is eerder uitzonderlijk, ik heb echt geen tijd voor meer, ik wil ook graag es gewoon rustig ademhalen thuis."
Andrea Croonenberghs - Heel persoonlijk
Ze presenteert, acteert en zong jarenlang in een popgroep. In België is ze inmiddels beroemd en in Nederland wordt ze langzamerhand ook al herkend op straat. Andrea Croonenberghs speelt Britt, een van de hoofdpersonen in de Vlaamse serie ‘Flikken’.
In een dorpje net buiten Gent komt een politieauto op volle snelheid aanrijden. Het portier zwaait open en er stapt een pittige dame met springerig blond haar uit: Andrea Croonenberghs. Deze scčne moet verschillende keren over, totdat licht, geluid en cameravoering naar wens van de regisseur zijn. Dan haalt iedereen opgelucht adem en is het tijd voor de lunch. De enkele nieuwsgierige omstanders verspreiden zich en de cast van ‘Flikken’ verdwijnt in taxi’s en auto’s naar een naburig restaurant. Andrea zorgt voor een tafeltje apart en verteld over haar rol in de Belgische politieserie. “Ik speel Britt, een politieagente die een dochtertje heeft en van wie de man, ook een rijkswacht, om het leven is gebracht. Ze komt in het politieteam van Gent terecht, waar ze goede vriendinnen wordt met haar collega Tony. Het is een leuke en stoere rol om te spelen.
BELGISCHE VARIANT OP ‘SPANGEN’
Om een vergelijking met ‘Spangen’, de Nederlandse politieserie die zich afspeelt in Rotterdam, met Monique van de Ven en Linda de Mol in de hoofdrollen, kun je haast niet heen. Andrea: “Ik heb ‘Spangen’ maar enkele keren gezien, dus ik kan het niet helemaal beoordelen. Maar ik denk dat het een stuk overeenkomt. Ik vind het wel oké als we vergeleken worden. Monique van de Ven is natuurlijk een heel goede actrice. Dat ‘Flikken’ goed aanslaat in Nederland, daar ben ik aangenaam door verrast natuurlijk. Heel tof.” De ober brengt intussen het voorgerecht (het wordt weer bevestigd: de Belgen lunchen goed, anders dan het broodje kaas en de beker melk in Nederland) en vraagt Andrea iets. Andrea: “Het probleem is dat ik er een beetje tussenin zit. Ik Montignac een beetje en ik eet regelmatig vegetarich.” Ze werpt een blik op het mooi opgemaakte bord. “Maar het is oké zo, hč. Ça va!”
ACTRICE IN DE DOP
Andrea werd geboren in Genk in Limburg, dichtbij Maastricht, als jongste van een gezin met drie kinderen. Haar broer is negen jaar ouder, haar zus zeven. Vader was architect, moeder huisvrouw. “Thuis was altijd ruimte om over alles te praten. Ik heb veel kansen gekregen in mijn jeugd, waar ik heel blij om ben. Ik mocht naar de scouting, naar tekenles, muziekles, voordracht, balletles. Dat kon allemaal. Ook omdat je op die manier ontdekt wat je echt graag wilt doen. En het was wel duidelijk dat ik in een artistieke richting wilde gaan. Acteren is iets wat er bij mij al van jongs af aan in zat. Als er iets moest worden gedaan op een schoolfeestje, was ik er bij. En regelmatig zat ik me te vergapen aan dingen op de televisie. Dan dacht ik: shit, dit wil ik ook! We keken thuis vaak naar toneelstukken op de televisie. Dat biologeerde mij. Ik zag de energie en dat spelplezier van die mensen en wilde daar eigenlijk het liefst bij zijn.”
DOORBRAAK MET ‘WINDKRACHT 10’
Maar het zou nog even duren. Pas na een jaar ‘toegepaste communicatie’, een studie bij de afdeling ‘Woord’ van het conservatorium en een baan als lerares kwam ze bij een theatergezelschap terecht. “Ik had altijd in mijn achterhoofd: Ik móet en ik zal spelen. Dat is… ja, wat is dat? Dat is een instinct, een drang waarmee je wordt geboren. Ik vind het leuk om een personage neer te zetten waar mensen zich mee kunnen identificeren, van kunnen leren of over nadenken. Acteren is voor mij iets vanzelfsprekends. Niemand heeft dat ooit gepusht en toch heb ik altijd geweten dat ik dat wilde doen.” Desondanks maakte ze twaalf jaar geleden de overstap van acteren naar omroepen en presenteren. “Gewoon omdat dat op mijn weg kwam. Ik ben niet zo’n planner, ik laat het leven liever op me afkomen”, zegt Andrea. Nog steeds werkt ze zo’n zeven dagen per maand voor de VRT, maar haar hoofdbezigheid is nu toch weer acteren. ‘Windkracht 10’, een serie over helikopterpiloten, bleek haar grote doorbraak. En die leidde weer naar een hoofdrol in ‘Flikken’. “Mijn ouders hebben me al die tijd erg gesteund. Maar helaas heeft mijn vader dit niet meer meegemaakt. Hij is een jaar of vier geleden gestorven en heeft ‘Windkracht 10’ niet meer gezien. Maar mijn ma is nu 72, in optimale gezondheid en groot fan van mij.”
PASSIE VOOR MUZIEK
Een andere passie van Andrea is muziek. “Muziek, zowel klassieke muziek als een moderne popsong, kan ik een paar minuten een immens verhaal vertellen. Er zit vaak zoveel emotie en zoveel betekenis in, fantastisch vind ik dat. Een leven zonder muziek is voor mij gewoon ondenkbaar. Ik heb eigenlijk altijd wel een muziekje in mijn hooft en in de auto zing ik vaak tweede stemmetjes bij liedjes die ik op de radio hoor. Mijn smaak is erg uiteenlopend en is afhankelijk van mijn stemming. Soms ben ik meer ‘in the mood’ voor klassieke muziek, maar ik houd ook erg van passionele zigeunermuziek. Ik vind het heerlijk om dat in de auto keihard aan te zetten, vooral als ik ’s avonds laat ergens van terugkom, en me helemaal onder te dompelen in die sfeer. Maar ik luister ook graag naar rock, blues, country, Ilse DeLange vind ik erg goed, chansons en pop.” Vanaf 1990 trad Andrea met de band La Piovra op door heel België. Het werd nooit haar hoofdverdienste, maar er waren tijden dat de groep bijna wekelijks een optreden had. “Ik heb erg veel plezier gehad, maar ook wel benauwde tijden. Want ik was altijd best zenuwachtig voor een optreden. Moest vier of vijf keer naar het toilet en dan liep ik helemaal leeg. Ik heb heel erg perfectionistisch. Bij ‘Flikken’ weet ik dat we het eventueel over kunnen doen. Bij een live-optreden met een zaal vol publiek kan dat natuurlijk niet. Maar het overheersende gevoel als ik nu terugkijk op La Piovra is toch vooral ‘genieten’. Als ik zing, voel ik me als een vis in het water. Het blijft een leuke uitlaatklep en ik sluit absoluut niet uit dat ik er in de toekomst weer eens iets mee ga doen.”
KOKEN, SPORTEN EN GENIETEN
Haar rol als zangeres van de popgroep La Piovra gaf ze op voor ‘Flikken’. “Ik zag dat het niet meer samenging. Dan zou ik geen sociaal leven meer hebben en dat vind ik té belangrijk. Vrienden, familie en een goede relatie vormen toch je basis.” Ook voor haar hobby’s probeert ze regelmatig tijd te vinden. “Ik ben een levensgenieter. Koken en uit eten gaan doe ik dan ook bijzonder graag. Ik ben absoluut een fan van de Italiaanse keuken. Als ik er tijd voor heb, kook ik met veel plezier voor vrienden. Maar meestal alleen voor mij en mijn lief. Verder ga ik zoveel als ik kan naar de film. En momenteel probeer ik twee keer per week te fitnessen. Het moet, maar stilletjes aan begin ik het ook wel leuk te vinden. Ik merk met racefietsen - ik fiets ritjes van een kilometer of zestig – dat mijn benen sterker worden en mijn uithoudingsvermogen groter. Als ik een paar uur heb gesport, krijg ik daar nieuwe energie van. Het is natuurlijk altijd makkelijker, wanneer je ’s avonds moe thuiskomt, om voor de televisie in de zetel te gaan hangen. Maar dat werkt op de lange termijn niet. Het sporten doe ik vooral voor mijn gezondheid. Want als je in een goede conditie bent, kun je veel meer aan. Maar als ik eerlijk ben, doe ik het ook om een beetje strak te blijven. Als je 36, 37 bent, begint de zwaartekracht toch te tellen.”
(bron: Troskompas nr 32)
Andrea Croonenberghs in de huid van Britt
In 'Windkracht 10' hing Andrea Croonenberghs metershoog in de lucht te bengelen en zat ze in een sportvliegtuigje dat verongelukte. Maar dat is klein bier vergeleken met de capriolen in 'Flikken'.
Voor ze aan Flikken begon, waren parkeerboetes de enige vorm van contact dat Andrea Croonenberghs met de politie had. Maar het was wel een contact dat geregeld werd onderhouden. "Destijds woonde ik in de binnenstad van Antwerpen en ik kon daar nooit fatsoenlijk mijn wagen kwijt," zegt ze. "Dat foutparkeren heeft me echt fortuinen gekost. Maar ja, dat heeft zowel met mijn nonchalance als met het beleid van Antwerpen te maken."
In 'Windkracht 10' deed je een paar gevaarlijke scčnes. Moet je dat in 'Flikken' ook doen?
"Voor mij wordt het nu veel actiever dan dat het bij Windkracht 10 ooit geweest is. Het arresteren van mensen, hen op de grond gooien,... Op een gegeven moment moet ik een boom van een vent met een armbeweging tegenhouden. En dat terwijl ik nooit vechtsporten heb gedaan. Ik heb al een paar forse blauwe plekken.
Jullie kregen ook schietoefeningen.
"Ik had nog nooit geschoten, laat staan met scherp, en ik vond het wel leuk om het eens uit te proberen. Het is echt niet gemakkelijk, hoor. We hebben een paar dagen lang van 's morgens tot 's avonds geoefend, terwijl je op de politieschool normaal gezien maar af en toe een kwartiertje schiet. Ik was 's avonds echt kapot als ik thuiskwam. We kregen ook sluipoefeningen, wapenstoktraining en leerden met de handboeien werken. Ook over het effect van peperspray kregen we een uitgebreide uitleg. Dat wapen is werkelijk desastreus, verschrikkelijk. En we hebben een schietoefening gehad waarbij we onverwachte elementen moesten beoordelen, bijvoorbeeld poppen die zich ineens omdraaien. Ik heb ooit een meneer omvergeschoten die gewoon een sigaret opstak, ge- woon omdat ik niet goed had gekeken. Maar ik dacht dat hij gewapend was. Allez, het was een pop natuurlijk, hé. En ja, de politiemensen hebben ons heel veel ver- halen uit de praktijk verteld. Bijvoorbeeld over wat er allemaal kan mislopen met kinderen. je leest die verhalen in de krant, maar als je ze van de politiemensen zelf hoort, is het toch wel heel schokkend."
Zou je dat kunnen, politiewerk?
"Nee, ik ben daar niet voor in de wieg gelegd. Ik vind het boeiend en plezierig het te mogen spelen, en om te leren kennen, maar ik zou er niet fulitime mee bezig kunnen zijn."
Maar de rol van Britt zag je wel zitten?
"ja. Zonder aarzelen."
Had je niet liever de rebel gespeeld?
"Nee. Ik denk dat ik daar ook niet de fysieke eigenschappen voor heb. Bovendien was Britt het eerste personage dat werd ingevuld."
Was het anders geweest als je samen met een man een team had gevormd?
"Dan heb je weer andere mogelijkheden. je krijgt dan die seksuele spanning, denk maar aan de serie Dempsey and Makepeace. Nu zijn het echt twee vrouwen die aan één touwtje trekken. Twee vrouwen hun mannetje staan, dat vind ik wel heel tof."
